صرع یک بیماری عصبی است که با تشنجهای ناگهانی همراه است و زندگی روزمره افراد را تحت تأثیر قرار میدهد. اما در این بیماری فقط تشنجهای مکرر نیستند که بیماران را اذیت میکند؛ گاهی بیماران مبتلا به صرع با احساس تنهایی، استرس یا حتی غم و اندوه کلنجار می روند. حس ناتوانی در انجام بسیاری از فعالیت های روزمره در این شرایط، حمایت عاطفی نقش خیلی مهمی دارد. این حمایت میتواند از خانواده، دوستان یا حتی کسانی که خودشان هم به بیماری صرع مبتلا هستند ناشی شود و به بیمار کمک کند تا با مشکلات کنار بیاید. در این مطلب، میخواهیم به زبان ساده بگوییم که حمایت عاطفی چه اشکالی دارد و چطور میتواند زندگی بیماران مبتلا به صرع را بهتر کند.
حمایت خانواده، اولین پناهگاه یک بیمار مبتلا به صرع
خانواده اولین و مهمترین تکیهگاهی است که بیمار میتواند به آن تکیه کند. تصور کنید وقتی بعد از یک روز سخت، یکی از اعضای خانواده با یک لبخند یا یک گفتگوی گرم به شما دلگرمی بدهد. این همان حمایت عاطفی است! بر اساس یک مطالعه در برزیل، بیمارانی مبتلا به صرعی که احساس میکنند خانوادهشان در رنجهای ناشی از بیماری کنارشان هستند، کمتر افسرده میشوند و زندگی بهتری دارند. مثلاً وقتی خانواده به بیمار گوش میدهد، در ویزیتهای پزشکی همراهیاش میکند یا به او کمک میکند استرسش را کم کند، این حس خوب همدلی و حمایت به وجود میآید. گاهی خانوادهها ممکن است خسته شوند یا ندانند چطور احساس همدلی با بیمار داشته باشند و او را از نظر عاطفی حمایت کنند؛ به همین دلیل کمک گرفتن از یک مشاور می تواند خیلی یاریدهنده باشد.
حمایت دوستان و جامعه
دوستان و افراد جامعه هم میتوانند با یک گفتگوی دوستانه یا همراهی در فعالیتهای روزمره، حمایت عاطفی بدهند. یک تحقیق در استرالیا نشان داد که وقتی بیماران با دیگران تعامل مثبت دارند—مثلاً با هم میخندند یا با هم وقت میگذرانند—احساس بهتری پیدا میکنند. این تعامل مثل یک تکیهگاه است که به بیمار میگوید: "تو تنها نیستی." یک دوست میتواند با بیمار درباره مشکلات ناشی از بیماری حرف بزند یا او را به یک گردش دعوت کند. چنین اقداماتی باعث می شود بیمار احساس کند همچنان نقش فعالی در روابطش دارد و احساس کنار گذاشته شدن به علت بیماری را نداشته باشد.
حمایت همتایان
جوانان مبتلا به صرع گاهی حس میکنند کسی واقعاً حالشان را درک نمیکند، چون بیشتر دوستانشان تجربه صرع ندارند. اینجا است که حمایت همتایان—یعنی کسانی که خودشان صرع دارند—اهمیت پیدا می کند. یک مطالعه در بریتانیا نشان داد که جوانان 18 تا 25 ساله مبتلا به صرع، از صحبت با همسالانشان که صرع دارند احساس خوبی پیدا می کنند. این حمایت میتواند به شکل گروههای آنلاین، دوستیهای جدید یا حتی شنیدن داستانهای دیگران باشد. این ارتباط به کاهش تنهایی و یادگیری راههای کنار آمدن با صرع کمک میکند.
حمایت عاطفی چه تأثیری دارد؟
حمایت عاطفی مثل یک نور در تاریکی است. وقتی خانواده، دوستان یا همتایان کنار بیمار باشند، او احساس قدرت میکند. این حمایت میتواند افسردگی را کم کند، اعتمادبهنفس را بالا ببرد و به بیمار کمک کند داروهایش را منظم مصرف کند. مثلاً، یک بیمار ممکن است با تشویق خانوادهاش تصمیم بگیرد رانندگی را کنار بگذارد تا زندگی ایمنتری باشد، بدون آن که احساس بدی پیدا کند. یا با حرف زدن با یک همتا، راهی برای مدیریت استرسهایش پیدا کند.
چطور این حمایت را بیشتر کنیم؟
برای اینکه حمایت عاطفی احساس کند، چند اقدام قابل انجام است. خانوادهها میتوانند با گوش دادن و همراهی، نقش خود را قویتر کنند. دوستان با یک تماس ساده یا دعوت به یک کافه یا پیادهروی، میتوانند روز بیمار را روشن کنند. برای جوانان، ایجاد گروههای حمایتی آنلاین یا حضوری با راهنمایی متخصصان میتواند یک شروع خوب باشد. مهم این است که همه با هم تلاش کنیم تا بیماران صرع احساس کنند بخشی از یک جامعه بزرگ هستند.
در پایان، حمایت عاطفی مثل یک داروی بدون نسخه است که به بیماران صرع کمک میکند با بیماریشان زندگی کنند. چه این حمایت از طرف خانواده، دوستان یا همتایان باشد. اگر شما کسی را میشناسید هر روز با بیماری صرع دست و پنجه نرم می کند، یک قدم کوچک مثل یک گفتگوی همدلانه، می تواند دنیای بیمار را زیباتر و امنتر کند.
